“ইচ্টেন্ড্”

হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত কৃতকাৰ্য সকলো পৰীক্ষাৰ্থীলৈ আন্তৰিক অভিনন্দন জনালো আৰু লগতে ভৱিষ্যত জীৱনৰ সোনালী বাটত যেন নিজৰ আৰু লগতে জন্মভূমিৰো গৌৰৱধ্বজা উৰুৱাব পাৰা তাৰে কামনা কৰিলো ।এই চেগতে মোৰো ব্যক্তিগত এটি অভিজ্ঞতা পাঠক সকললৈ আগবঢ়ালো ।

দশম শ্রেণীৰ আগলৈকে বাঘৰ আগতেল খোৱা ল’ৰাতো এজন ছাত্রবন্ধুৰ কৃপাত “টেষ্ট’ পৰীক্ষাৰ পিছৰপৰা পঢ়াত “ছিৰিয়াছ” হৈছিলো ।“ছিৰিয়াছ” মানে তামাম ছিৰিয়াছ, যেন দ্রৌপদীৰ পাণি গ্রহনৰ বাবে একান্ত মনে মাছৰ মণিটো চাই থকা অৰ্জুনহে ।পিছে তেৰাৰ কৃপাত সেই “ডেদিকেচনে” ফল দিলে, প্রথম বিছজনৰ ভিতৰত অন্তিম স্থানতো পালো যেনিবা কিবা কৰি । লগে লগে ৭৫ ছাইজ গেঞ্জিৰ ফাটো ফাটো অৱস্থা হ’ল, স্কুলৰ সকলোৰে বাহ্ বাহ্ লৈ দেউতাৰ লগত স্কুটাৰৰ পিছফালে বহি ঘৰমুৱা হ’লো ।আগতে পাণ্ডৱৰ অশ্বমেধ যজ্ঞৰ ঘোঁৰাৰ দৰে চেকুৰা স্কুটাৰখন সেইদিনা গুৱাহাটীৰ চিটিবাছ কেইখনৰ দৰে ঠায়ে ঠায়ে মোৰ “বিশ্বজয়”ৰ বাতৰি দিবৰ বাবে ৰৈ ৰৈ চলিছিল ।শেষত পোন্ধৰ মিনিটৰ বাট দুঘন্টাত অতিক্রম কৰি ঘৰ পালোহি ।ঘৰত আহি দেখিলো ওচৰ-চুবুৰীয়াৰে ঘৰ ভৰপুৰ, কোনোৱে গুণগান কৰাত ব্যস্ত কোনোৱে আকৌ অদিতি হোটেলৰ জেলেপী-লালমোহন হজম কৰাত ব্যস্ত ।মুঠতে মোৰ “ৰিজাল্টে” দুবিধ ফল দিলে- আগতে ছাইদ্ হিৰ’ মানুহটোৱে কেইদিনমানৰ বাবে “ব্রেড পিট্” হৈ পৰিলো আৰু আমাৰ বাকী দোকান কেইখনে আৰু কেইবামাহলৈ বাকীৰ পইচা নোপোৱাতো খাটাং হৈ পৰিল ।

তেনেকুৱাতে কাষৰে এগৰাকী আইতা আহি মোৰ ৰিজাল্টৰ কথা সুধিলেহি । মই কিবা ক’বলৈ পোৱাৰ আগতেই সৰু ভাইটিয়ে তপৰাই মাত দিলে, “স্টেন্ড কৰিলে দাদাই” । আইতাই তাকে শুনি যি উত্তৰ দিলে মই হাহিঁমেই নে কান্দিম ধৰিব নোৱাৰা হ’লো ।তেওঁ ক’লে, “অ’ তাৰমানে ডিবিজন নাপালি? মোৰ নাতিয়ে যোৱাবাৰ থাৰ্ড ডিবিজন পাই পাছ কৰিছে । পঢ়া বস্তুটো ইমান সহজ নহয় অ’ বোপাই । হ’ব দে, আগলৈ ভালকৈ পঢ়িবি । এইবাৰ যি কৰিলি কৰিলি আৰু” । মই মনতে ভাবিলো “খা বাপেকে ভীমকলটো” ।