দিখৌখনে বৰ আপদীয়াকৈয়ে লহিয়াইছিল
তথাপি কি জানা…………..
এন্ধাৰ সাৱটি নাওঁখনে গোটেই ৰাতি দিকচৌ বানত যুজিঁছিল,
মৰি মৰি নাওঁখন সেই সপোনৰ আশাতেই জীয়াইছিল…..
এটি নতুন পুৱাৰ আশাত……….
জীৱনটোক পুনৰাই হেপাহ পলুৱাই চোৱাৰ আশাত ।
সচাঁকৈয়ে আকাশ আকৌ ৰাঙলী হ’ল,
তুমি যে ঘাটলৈ পানী নিবলৈ আহিছিলা,সেইবাবে চাগৈ…..
মই বাৰুকৈয়ে দেখিছিলো
দিখৌখনেও তোমাৰ দুচকুৰ সেই সুতীব্র গভীৰতা দেখি লাজত শান্ত
হৈছিল ।
আৰু সেই গভীৰতাই মোৰ মনটোক ক’ব নোৱাৰাকৈয়ে দিছিল
এক যাযাবৰ প্রশান্তি……………….
উস !!!! তোমাক কি বুলি বুজাওঁ………
সেই সময়তে মোৰ কেনে লাগিছিল জানা ????
যেন আকৌ খুলি ধুই পখালি জোৰা লগাম মোৰ সেই নিভৃত চন্দুকটো ।
যাৰ মামৰে ধৰা চাবিটোৰ সন্ধান পাইছিলো
তোমাৰ সেই অটল গভীৰতাৰ সীমনাত ।
মলয়াছাটিও ছাগৈ তোমাৰ চুলিটাৰিৰ বাবেই আহিছিল…..
সেয়ে তাই তোমাৰ চুলিৰ ভাঁজে ভাঁজেই দেও দি নাচিছিল ।
লগতে আকৰীজনীয়ে ক’ব নোৱাৰাকৈয়ে কপাই গৈছিল
মোৰ ভাগৰুৱা পালখন ।
জীৱন ৰাগে আকৌ সুৰ বিছাৰি পাইছে
তোমাৰ দুচকুৰ মোহন বীণাৰ মূৰ্চ্ছনাত….
মনটোৱে লাহে লাহে কৈ উঠিছে…
তোমাৰ আচঁলৰ চৈতে এখন্তেক জিৰাওঁ…….
দিখৌৰ অনিশ্চয়তা এতিয়াও যে বহুত বাকী !!!!!!
বেদব্রত(০৮/০২/১৪)
