"ঘৃতাহুতি"(এক মিনিটৰ গল্প)

"হেৰ' মৰা, দুদিন ধৰি পেটত ভালদৰে খূদকণ এটা পৰা নাই । আজিও এই অষ্টমীৰ দিনা খালী পেটেৰেই ৰখাম বুলি ভাৱিছ নেকি ? দূৰ্গা পূজাত কালীৰ মূৰ্তি ধৰিব নালাগে যদি যা কিবা এটাৰ যোগাৰ কৰগৈ ।" সাদৰী বুলি গাওঁখনতে নাম থকা ছোৱালীজনীৰ এই ছমাহতে এনে পৰিবৰ্ত্তন দেখি ৰজতৰ মনত বেয়া লাগে । অৱশ্যে তাৰ গাতেই ঘাই জগৰ থকা বাবে ৰাতিপুৱাৰ এই ধৰনৰ বাক্যবোৰ সি আজিকালি ইমান গাত নলগায় ।

          টালি মৰা যোৱাবছৰৰে ছাৰ্টটো গাত লগাই সি কাষৰ পূজাথলিখনলৈ ওলাই গ'ল, কিজানি আজি কিবা এটা কাম পায়েই । একো কামতে পাৰদৰ্শিতা নথকা তাৰ সোৰোপা মনটোৱে ইফালে সিফালে চাই থাকোতেই চকু পৰিল এজন মানুহৰ কূৰ্ত্তা এটাৰ জেপত । ঘৈণীয়েকৰ লগত অষ্টমীৰ পূজা দিব অহা মানুহজনে দক্ষিণাৰ বাবে ৫১ টকা এটা উলিয়াওতেই তাৰ মনটোৱে বহুতো গণনা কৰি পেলালে । সি গৈ লাহে লাহে মানুহজনৰ লগতে আঠু ল'লে । পূজাৰ নৈবৰ্দ্যৰ বাবে ৰৈ থকা চাৰিওফালৰ ভিৰটোৰ ফালে সি এবাৰ মূৰ দাঙি চালে, ভোক টকাৰে কিনিব পৰা মানুহখিনিৰ মানসিক সন্তুষ্টিয়ে তাৰ মনটো আৰু দৃঢ় কৰিলে । শেষবাৰৰ বাবে মূৰ তুলি প্রতিমাখনলৈ চালে আৰু চকু মুদি তাৰ মৰমৰ ঘৈণীয়েকজনীৰ কথা মনত পেলালে । সুযোগ চাই সি হাতখন আগুৱাই দিলে......পূজাৰীয়ে কৈ উঠিছিল," যা দেৱী সৰ্বভূতেষু শক্তিৰূপেণ সৎস্থিতাঃ........."